Patay

Tungkol sa patay talaga itong kwento ko. Kasi nabalitaan namin nung isang araw na namatay daw ang isang kamag-anak namin dito sa Alemanya.

At pano naman namin nabalitaan? Nabasa nung aking papa in law sa diyaryo na nabasa din ni kengkoy.

So ang unang tanong ko, bakit ngayon ko lang narinig ang pangalan na yan? At mga sumunod na mga tanong pa — At bakit hindi man lang natin dinalaw man lang? At bakit hindi ko man lang nakilala? At pano naging kamag-anak yan? At anong relasyon natin sa kanya? At bakit ngayon lang ulit dadalaw kung kailan patay na? At bakit hindi man lang kami pupunta para makipag-libing?

Pero sa loob-loob ko, bakit kaya sila ganito? Kamag-anak hindi man lang dinadalaw, kahit na nga may sakit na pala. At eto pa, talagang sa diyaryo lang nila nalaman na patay na. At libing na lang ang pupuntahan nila, minsan nga hindi pa. Magpapadala na lang ng condolence cards. Kakalungkot yata yon.

Imagine, 2001 ako dumating dito pero ngayon ko lang nalaman na may kamag-anak pala na nakatira na malapit lang dito? As in dina-daan-daanan ko lang yung bahay nung namatay! At ang masaklap, hindi man lang nila ma explain kung pano nilang naging kamag-anak yung namatay. Gusto kong sakalin si kengkoy pero kasi ganon ang kultura nila e. Kapag hindi immediate family, meaning yung direct line of descendants lang — nanay, tatay, anak at singit na yung mga in laws kasi papasok na ang mga pamangkin at apo — hindi na kasali sa listahan sa pasko at kahit nga sa bertdeyan o kung ano mang importanteng okasyon yan.

Ay ewan ko ba. Napaka-impersonal ng dating. Masyadong cold.

Mas gusto ko pa rin sa Pinas na kahit na nga hindi talaga kamag-anak e tita, tito, kuya, ate, lolo at lola - e kahit nga hindi mo kapatid nanay at tatay pa rin ang tawag sa mga magulang mo di ba? Iba talaga ang kultura nating mga Pinoy. Extended family. Mas masaya, sa lungkot man o sa ginhawa.

Sa mga ganitong panahon gustong gusto kong maamoy ang simoy ng Pinas!!!

kengkay at lilay = EB

Yehey, sarap buhay ko dito ha. Walang kasing sarap kasi nakipag-EB na naman ako kasama ng aking little alalays! At ngayon ang aking ka-chika ay si lilay.

Nagkita kami kahapon sa Darmstadt kung saan dun nag woworking boy si kengkoy. At si lilay, naku, ang tagal na naming magka-blag nyan; siguro mga isang beses syang nag iwan ng comment dito sa blog ko bago namin maisipang mag-EB kami, hahahaha. Sabi ko nga sa kanya dapat bisitahin ko rin yung blog nya bago man lang kami mag ayos ng EB, kasi ba naman hindi nag iwan ng URL nung blog nya ang babaita! So pagkatapos naming magpalitan ng kuro kuro, siguro mga isang linggo din yun… nag-set na kami ng EB.

Matatawag bang EB yun kapag hindi man lang nagpalitan ng comments sa blogs, whadayasay? Ang tawag dun, penpals! Parang ganon na nga ang nangyari nung nagkita kami. May I send ako ng text sa kanya kung ano ang suot ko, wahahaha. Sabay sagot naman nya ng description ng kanyang wardrobe din. Para hindi kami magkawalaan, kahit pa rinig na rinig sa buong siyudad ang tilian ng dalawang little kengkays dun sa palaruan kung saan kami tumambay — PS, ang palaruang iyon e nasa loob ng isang bookstore, laban kayo sa ka-astigan ng mga little kengkays, hahahhahaha.

At habang naghahanap ako ng erotic best sellers; para pampatawid ng oras — nakita kong lumulutang papunta sa akin ang babaeng ka-blag ko Naks, feeling palabas sa sine daw ang drama e. At sempre, nung nagkita kami e naluma ang ingay ng little kengkays sa tili naming dalawa ni lilay (oops, asa bookstore pa rin kami ha).

Kwentuhang umaatikabo. Nainip ang mga little kengkays kasi daw mas ma-ingay na daw kami sa bookstore kaya nag yaya mag ice cream. At sa open air naman tuloy ang aming — bla, bla, bla - ang kinalabasan eto: pareho kaming maganda wala nga lang akong dimpel, hmp :); pareho kaming nag trabaho sa isang group of company at sempre kasali na yung mga kakilala dun sa chismisan namin; pareho kaming sex slave stay-at-home sa madaling salita, wa work; pareho kaming seksi (boooo, ehem); etsetera, etsetera.. basta ang alam ko, berdey ng labs nya ngayon - hepi berdey sa iyong darling, lilay!

Sempre, ayan ang kodak moments! Super galing kasi ng mga professional photographers namin e - yung dalawang little kengkays ba! Nakikipag-patintero sila sa mga nakikiraan habang dapat e naka-focus yung camera.

Pero bilib kayo kay lilay, kung si nanay kengkay e halos ma stress at mabaliw na sa kakaposing; ang lilay e labas pa rin ang dimpel, ready talaga mag pakyut!

I would like to thank SM department store for my top and bag, chuvaness for my super wonderful beads, Bangkok bangketa for my jeans Sino sunod na gusto makipag-EB dyan, sinooooo… sarap makipag usap ng Tagalog talaga, yum!

miss ko ang BJ

Kapag ganitong super init, sino ba naman ang hindi mami-miss ang buko juice (BJ)?

Super sarap talaga nyan lalo pa kung malamig. Pero mas masarap sya kapag bagong pitas sa puno. Huwag lang yung mahuhulog sa ulo mo dahil aray ko po naman yon.

Sipsipin mo ng mahigpit ang straw at kuhang kuha mo agad ang sarap ng juice nito; hayyyy heaven!

Tapos kapag wala ng katas, pataga mo yung buko. Tapos hingi ka ng kutsara, o kaya naman yung mismong parte ng bao nya — ayun kayurin mo na yung malapot at maputing laman nya; hmmm, heaven ulit!

Pero minsan, ang ginagawa ko - pinabubuksan ko na agad at sabay hingi ng kutsara, sabay hagod ng laman nito. Para bang buko joe naman ang dating. Inumin mo sya na may sumasabit sabit na laman.

Katulad nung mga nakikita mong samalamig dyan sa kanto na ngayon e bawal ng ipasok daw sa aking flawless na tyan. Kaya kuntento na akong mag order ng BJ sa mga restaurants na may ganyang offer.

Teka nga pala, kayong mga ka-blag na asa Middle East — bawal din ba kayong kumain ng mag street foods kapag umuuwi kayo sa Pinas? At kayo ding mga asa ibang banda ng Asya, katulad ni K na asa Hongkong; sumasakit din ba tyan nyo kapag kumain kayo ng pagkain na nakabilad sa araw?

Kasi na-alala ko nung asa Thailand ako; mas maraming beses pa yata akong kumakain ng street food dun kesa sa Pinas e, pero hindi naman umaangal ang tyan ko. Kahit na ilang beses din akong pabalik-balik sa Pinas, wala namang rumambol sa tyan ko. Hmmp, baka inggit lang ang mga taga Oyropa sa sarap ng pagkain sa Pinas kaya pingababawal nila iyon, ano sa tingin ninyo?

Pfingsten = Pentecost = Bakasyon

Katatapos lang ng araw ng mga nanay, at eto nga pala ang mga sinikretong regalo ng mga ka-pamilya at kapuso ko…

At ngayong Lunes naman ay Pfingsten o Pentecost kaya holiday dito sa Alemanya. O di ba, ang Pinas Katolikong nasyon pero hindi holiday ang Pentecost, bakit kaya, huh?

Anyway, dito kami sa restaurant na ito nag-dinner para sa Mother’s Day.

At kanina naman, dito kami nag swimming kasi kahit na ang temperature ng tubig e 24 degrees lang; nakaka-akit mag swimming dahil super init po talaga. Huwag lang umihip ang hangin at brrrr…

At dahil Pentecost, hindi lang isang araw ang holiday; para sa mga asa eskwela e dalawang linggong bakasyon yan. Pero sa kindergarten, isang linggo lang. Sa kadahilanang, sino ang magbabantay ng mga bata sa bahay???

Kaya kung minsan na lang ako mag-update ng blog at maki-blog hop; alam nyo na kung ano ang dahilan –isa akong makabag-bagdamdaming babysitter at dahil asa swimingan o asa laktwatsa kami ng mga little kengkays.

At siningit ko na ring pilit ang makipag-EB sa darating na miyerkules kay lilaybulilay… yeheyyyyy, EB ulit!

here fishy fishy

Nagmamadali ang change of season dito sa Alemanya. Katatapos lang ng winter e biglang naging summer agad. As in hinakbangan ang spring time dahil super init po talaga ngayong ng panahon. (Hay, hanggang kelan kaya?) Kaya madalian ang hiwalayan e; ang hiwalayan ng damit pang winter at damit pang summer.

Kaya naman tambay agad kami sa aming hardin. At hindi lang kami ang masaya dahil sa mga pangyayaring ito. Tuwang tuwa rin ang aming mga isda sa aming palaisdaan, naks, pond lang pala, hahaha. Eating time na ng mga fishy fishy! Kapag winter kasi, hindi sila binibigyan ng pagkain nila kasi andun sila sa pinakamalalim na parte ng pond e, naghihibernate. Atsaka kasi, kadalasan, natatabingan sila ng tubig na nagyeyelo.

Ngayon, ang drama naming ganito. Eto si panganay ko, halos araw araw na pinapain nya yung mga daliri nya para ngatain ng mga isdang kois at gold fish. Kasi tuwang tuwa sya na lumalapit yung mga isda sa kanila. At hindi lang yon, talagang sipsep ng mga isda yung mga daliri nila kasi akala e pagkain! Mabuti nga sila hindi nandidiri, kasi ako, ngek — ang lansa ano, hmp ;D

Huwag kayo mag alala, hindi yan case para sa green peace; kasi tuwing hapon e ang mga little kengkays talaga ang nagpapakain sa kanila. Minsan nga isang lata ang halos ibuhos sa kanila e. Sabi nga ni kengkoy, naku, hindi naman ganyan karami kumain ang mga isda. Well, tama naman sya. Kasi nung naumay na ang mga isda e pumalit ang mga ibon! E sempre yun ang ayaw ni kengkoy dahil pati isda e pagkain din nila ano. Ang mahal pa naman ng mga kois dito at sempre, hindi madali ang mag-alaga.

Ang isa pang kaaway nang aming mga kois? Ang mga tumatambay na pusa! Oh well. Hay buhay sa aming farm!

At bakit kanyo may tabing ang aming pond? Para hindi mag swimming ang mga kabataan, for safety reasons.